హైదరాబాద్, అక్టోబర్ 1 (జనవాణి): హైదరాబాద్ పేరు వినగానే ముందుగా గుర్తొచ్చేది నోరూరించే బిర్యానీ. ఇక రంజాన్ సమయంలో లభించే హలీమ్కు కూడా నగరం ఎంతో ప్రసిద్ధి. హైదరాబాద్కు వచ్చే చాలామంది వీటిని రుచి చూడకుండా తిరిగి వెళ్లరు. అయితే బిర్యానీ, హలీమ్తో పాటు నగరానికి చెందిన మరో అరుదైన సంప్రదాయ మిఠాయి కూడా ఉంది. అదే ‘బాదం కి జాలీ’ (Badam Ki Jali). హైదరాబాద్లోని అత్యంత ప్రత్యేకమైన సంప్రదాయ స్వీట్లలో ఇది ఒకటిగా చెబుతారు.
200 ఏళ్ల నాటి నిజాంల కాలం నాటి వంటకం
‘బాదం కి జాలీ’కి దాదాపు 200 ఏళ్ల చరిత్ర ఉందని చెబుతారు. నిజాంల కాలం నుంచి ఈ మిఠాయి హైదరాబాద్లో ప్రాచుర్యంలో ఉన్నట్లు సమాచారం. అయితే ఇది నగరంలోని ఇతర ప్రసిద్ధ వంటకాలంతగా బయట ప్రపంచానికి పరిచయం కాలేదు. ప్రముఖ పారిశ్రామికవేత్త, RPG గ్రూప్ చైర్మన్ హర్ష గోయెంకా తాజాగా ఎక్స్లో ‘బాదం కి జాలీ’ గురించి పోస్టు చేయడంతో ఈ అరుదైన స్వీట్ మరోసారి వార్తల్లోకి వచ్చింది. దీని ప్రత్యేకతలను వివరిస్తూ ఆయన ఫొటోను కూడా పంచుకున్నారు.
Loading Tweet...
బాదం, పంచదార, యాలకులతోనే తయారీ
‘బాదం కి జాలీ’ తయారీలో ప్రధానంగా బాదం పప్పులు, పంచదార, యాలకులు ఉపయోగిస్తారు. కృత్రిమ రంగులు, ప్రిజర్వేటివ్స్ లేకుండా సంప్రదాయ పద్ధతిలో తయారు చేస్తారని చెబుతారు. ఈ మిఠాయి ప్రత్యేకత దాని రుచిలోనే కాదు కళాత్మక రూపంలోనూ ఉంటుంది. బాదం మిశ్రమాన్ని అందమైన జాలీ తరహా డిజైన్లలో తీర్చిదిద్దుతారు. నోట్లో వేసుకున్న వెంటనే కరిగిపోయేంత మృదువుగా ఉండటంతో పాటు, బాదం రుచి, యాలకుల సువాసన కలగలిసిన ప్రత్యేకమైన ఫ్లేవర్ను అందిస్తుంది. మరీ ఎక్కువ తీపి లేకపోవడం కూడా దీని ప్రత్యేకతగా చెబుతారు.

పాతబస్తీ కుటుంబాల్లో ఇప్పటికీ సంప్రదాయంగా..
‘బాదం కి జాలీ’ తమిళనాడు ప్రాంతానికి చెందిన ముస్లిం కుటుంబాల ద్వారా హైదరాబాద్కు పరిచయమైందని చెబుతారు. పాతబస్తీలోని కొన్ని కుటుంబాలు ఇప్పటికీ ఈ మిఠాయిని సంప్రదాయ పద్ధతుల్లో తయారు చేస్తున్నట్లు సమాచారం. పాతబస్తీ సంస్కృతిలో పెళ్లిళ్లు, నిశ్చితార్థాలు, ప్రత్యేక పండుగలు వంటి సందర్భాల్లో ‘బాదం కి జాలీ’ని వడ్డించడం ప్రతిష్టాత్మకంగా భావిస్తారు. అందమైన ఆకారాలు, అరుదైన తయారీ విధానం, ప్రత్యేకమైన రుచి కారణంగా ఈ మిఠాయికి ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. హైదరాబాద్ వంటకాల వైభవాన్ని బిర్యానీ, హలీమ్ మాత్రమే ప్రతిబింబించవు. నగర చరిత్ర, సంస్కృతితో ముడిపడిన ఇలాంటి అరుదైన సంప్రదాయ వంటకాలు కూడా హైదరాబాద్ ఆహార సంస్కృతికి మరో కోణాన్ని పరిచయం చేస్తాయి.




















